گروهى از مؤلفان نيز به اين حقيقت تصريح كرده‌اند . نوبختى مىگويد : شيعه ، پيروان على بن ابى طالب عليه السلام هستند كه به « شيعهء على » ناميده مىشوند ، چه در زمان پيامبر و چه پس از او ، و با پيوستگى به آن حضرت و عقيده به امامت او معروفند . « 1 » ابو الحسن اشعرى گويد : از اين رو به آنان « شيعه » گفته شده كه پيرو على عليه السلام اند و او را بر اصحاب ديگر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مقدم مىدارند . « 2 » شهرستانى گويد : شيعه آنانند كه به خصوص پيرو على اند و بر اساس نصّ و وصيت ، معتقد به امامت و خلافت اويند . « 3 » گرد آمدن عده‌اى از مهاجران و انصار - كه خداوند دلشان را براى تقوا آزمود - پيرامون على عليه السلام پس از شنيدن اين روايات برانگيزاننده و مشهور شدن جمعى به « شيعهء على » در عصر رسالت ، در پى آن توصيفاتى كه دربارهء على عليه السلام بود ، امرى طبيعى است و شگفت نيست كه اسلام و تشيع ، دو همزاد به شمار آيند كه با هم زاده شدند و تا پايان جهان نيز با هم خواهند بود . دو نكتهء قابل بحث و بررسى مانده است : 1 . جدايى شيعه از ديگران 2 . پيشگامان تشيع در صدر اسلام اينك به بررسى اين دو موضوع مىپردازيم : 1 . جدايى و تمايز پيشگامان نصّ ( شيعه ) از ديگران از آنچه گذشت ، روشن شد كه پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه بذر تشيع را افشاند و هستهء اوليهء آن را در حال حيات خويش كاشت و با سخن و عمل خويش آن را پروراند و فضايل و مناقب على عليه السلام را شناساند و در نتيجه جمعى از اصحاب برگرد على عليه السلام فراهم آمدند . پس از رحلت رسول اكرم صلى الله عليه و آله مسلمانان دو گروه شدند :

--> ( 1 ) . فرق الشيعه : ص 17 ( 2 ) . مقالات الاسلاميين : ج 1 ، ص 65 ( 3 ) . الملل والنحل : ج 1 ، ص 131